“Wat mag het kosten om je zere voeten te ontlasten?”

Maandagmorgen 9.30 uur. Renate Ilmer, vrouw van podotherapeut Arjan Buijs doet de deur van de praktijk open als ik binnen kom voor een interview. In de receptie brandt geen licht want vandaag verwachten Ilmer en Buijs geen patiënten. Maandag is werkplaats dag. Een dag waarop de zolen gemaakt worden die voetklachten helpen te verlichten.

Arjan zit in de ruime behandelkamer waar zowel een comfortabele, verstelbare onderzoeksstoel staat als een onderzoeksbed. Ook staat er de Rolls Royce onder de freesmachines. Een apparaat dat de podotherapeut gebruikt om ingegroeide nagels los te krijgen, nagels te onderhouden en eelt te verwijderen. Aan de muur hangt het diploma dat Arjan in 2004 behaalde. De vriendelijke dertiger vertelt met enthousiasme over zijn vak en wil niets weten van een vies beroep. “Ik werk altijd met een schort, schone handschoenen en een mondkapje. Mijn instrumenten worden ofwel éénmalig gebruikt of iedere keer ontsmet. Ook voor de patiënt is dat heel belangrijk, want die zit niet te wachten op een schimmelinfectie als relatiegeschenk!”

Geschiedenis

Buijs ging na de MTS bouwkunde in de schoenen- winkel van zijn vader werken waar hij al snel begon met het maken van zolen voor probleemvoeten. Hij was toen podoloog, een niet beschermd beroep. Hij vond het werk zo leuk dat hij met de HBO-opleiding voor podotherapie startte. Door zijn jarenlange ervaring was het praktijkdeel van de opleiding, het zolen maken, voor hem een peulenschil. Na zijn eindexamen verdween de schoenwinkel en de podopraktijk kwam er voor in de plaats. “In de regio hebben we als podotherapeuten regel- matig overleg. Zo vroeg een collega van mij al snel of ik interesse had om de praktijk in het Ikazia Ziekenhuis over te nemen, omdat hij ging stoppen. Dat leek me wel wat. Hier in mijn eigen praktijk zie ik wel diverse problemen met de voeten voorbij komen. Maar in het ziekenhuis heb je veel vaker te maken met mensen die een chronische ziekte dan wel een ziektegeschiedenis hebben. Het geeft je als podo- therapeut net wat meer uitdaging om ook deze groep mensen te kunnen helpen.”

Ziekenhuis

Buijs is op dinsdagavond en vrijdag de hele dag te vinden op de afdeling Inwendige geneeskunde, waar hij dan een eigen behandelruimte heeft. Hier ziet hij regelmatig dezelfde patiënten, zoals bijvoorbeeld de diabetici die iedere zeven weken hun voeten moeten laten nakijken om problemen te voorkomen. Arjan: “Ik kan iedere week zo’n 25 patiënten hier behandelen, waarvan zes à zeven chronische patiënten. Ik zit vaak al weken van tevoren vol gepland en dat betekent dat ik helaas niet altijd tijd heb voor spoedgevallen. Iemand met een acuut probleem, zoals een ingegroeide nagel, moet dan soms naar de gipskamer om het probleem te verhelpen of naar de orthopeed.”

Verzekering

Bijna alle zorgverzekeraars hebben de behandelingen van de podotherapeut opgenomen in hun aanvullende verzekering. Mensen met diabetes mogen meestal vaker van hun verzekering naar deze therapeut. Om bij de podotherapeut terecht te kunnen moet de patiënt altijd een verwijsbrief hebben, van de huisarts of van de specialist. Arjan: “Het lastige is natuurlijk dat mensen vaak denken dat alle zorg in een ziekenhuis automatisch vergoed wordt. Dat is bij mijn praktijk dus niet het geval. Je zult altijd een rekening krijgen die veelal achteraf door de verzekering vergoed wordt.” Hij vervolgt: “De niet chronische patiënten zie ik meestal maar drie keer. De eerste keer voor onder- zoek naar de oorzaak van hun klachten. De tweede keer, na zo’n twee weken, om de zool of prothese in gebruik te nemen. De laatste keer na twee maanden om te controleren of het hulpstuk ook het gewenste effect heeft of dat er nog iets aangepast moet worden. Die controleperiode loopt tot een half jaar en valt binnen mijn garantie.”

100 procent

Inmiddels heeft zijn vrouw Renate haar schort aangetrokken en is in de werkplaats aan de slag gegaan met rubber, kurk, leer en lijm. Arjan’s ouders drinken gezellig een kopje koffie aan de tafel naast haar. Arjan vertelt verder: ,,Ik probeer op alle mogelijke manieren de commercie buiten de deur te houden. Ik geef geen adviezen waar mensen schoenen moeten kopen. Ik beoordeel van tevoren op basis van onderzoek of ik iets kan maken dat de klachten aan de voet met ten minste 50 procent vermindert. Liever natuurlijk met 100 procent, want als een prothese maar een klein beetje effect heeft dan kun je misschien beter lekker uit eten gaan om je op te vrolijken.” Bij het onderzoek maakt Arjan onder andere gebruik van een lichtbak die een blauwdruk van de voet geeft. Zo kan hij zien waar er teveel druk op de voet zit. Hij vervolgt: “Aan slijtage kan ik natuurlijk niets meer veranderen maar ik kan verdere slijtage wel proberen in te perken. Bij mensen die reuma hebben is de behandeling van de voeten heel moeilijk. Je weet wat de klachten zijn op het moment dat de patiënt binnen- komt. Maar na twee weken kan ineens een ontsteking op een andere plek zitten. De tevredenheid van mensen hangt vaak af van wat ze verwachten.”

Vrijdagmorgen

Het is inmiddels vrijdagmorgen als ik Arjan Buijs in zijn witte kleding in Ikazia ontmoet. Samen met de heer L.J. Ritman lopen we naar kamer 19. Lou Ritman (60) komt nu ruim twee jaar lang iedere zeven weken bij Arjan om zijn voeten te laten behandelen. Ritman: “Sinds 1999 is er bij mij diabetes type II geconstateerd. Na een half jaar moest ik insuline gaan gebruiken omdat pillen niet aansloegen. Op een gegeven moment kreeg ik last van een ingegroeide teennagel en één nagel begon steeds te scheuren. Zodoende werd ik door dokter Dees, mijn internist, doorverwezen naar de podotherapeut. Arjan heeft de klachten verholpen en ik ben uit tevredenheid gebleven. Zeker omdat ik sinds enige tijd neuropathie heb en het gevoel uit mijn voeten is verdwenen. Ook heb ik last van reumatische artritis.” Arjan: “Bij de heer Ritman willen we zolang mogelijk proberen te voorkomen dat hij wondjes aan zijn voeten krijgt. Want als je neuropathie hebt is de kans op genezing niet zo groot meer. Je wilt daarom alles doen om een eventuele toekomstige amputatie te voorkomen of in ieder geval uit te stellen.”