De Werkzussen: Nachtdienst en een roze nachtpon uit Kaapverdië

Ik heb nachtdienst en rijd richting Ikazia. Muziekje aan…ondertussen nadenkend over hoe het zal zijn in het MKC.  Ik weet dat m’n werkzus Karin deze nacht ook moet werken en ik hoop dat we nog even tijd hebben om bij te kletsen.

Op het Moeder Kind Centrum aangekomen, heerst er de bekende bedrijvigheid. We liggen aardig vol. Ik ga deze nacht voor de zwangere patiënten en 2 kraamvrouwen zorgen. Na een bakkie thee en de overdracht gaan we allemaal snel aan de slag.

Karin werkt deze nacht op het poliklinische geboortecentrum dus we werken niet samen. Dan kunnen patiënten ons tenminste ook niet met elkaar verwisselen

De nacht gaat snel en het is inmiddels half 7 dus de hoogste tijd om één van de zwangere dames wakker te gaan maken. Zij is gisteren opgenomen voor het inleiden van de bevalling en heeft toen een zogenaamd ballonnetje ingebracht gekregen dat de baarmoedermond moet gaan prikkelen en zorgen voor de 1e centimeters ontsluiting.

Ik maak kennis met haar, het is een gezellige praatgrage dame. Ze heeft heerlijk geslapen en had zelf al de wekker gezet. Ik sluit het CTG (hartfilmpje van de baby) aan en we hebben een praatje. Het wordt haar 4e kindje en ze is van plan om de bevalling helemaal alleen te gaan doen. De 1e keer was zowel haar man, moeder als schoonmoeder erbij en dat vond ze achteraf veel te druk. Bij het 2e kindje was ze alleen met haar man en bij de 3e had ze besloten om de klus geheel alleen te gaan klaren. Dat is haar goed bevallen. Papa werd pas gebeld toen de kleine al geboren was en samen vonden ze het leuk dat dit zo’n grote verrassing voor hem was. Dit keer willen ze het weer op deze manier doen. Zij kan zich dan het beste ontspannen en papa kan gewoon voor de andere kinderen zorgen.

Ze vertelt dat ze alleen haar 96 jarige oma uit Kaapverdië op de hoogte gaat brengen wanneer de bevalling daadwerkelijk gaat beginnen. Ik vermaak me inwendig om haar heerlijke nuchterheid en vrolijke voorkomen. Elke ochtend skypt ze met haar oma en houdt haar zo op de hoogte van het wel en wee van haar gezin. Bovendien heeft ze nu een mooie nachtpon aan die oma speciaal voor haar heeft gekocht en opgestuurd om in te bevallen.

De arts komt langs en de ballon blijkt z’n werk te hebben gedaan. De 3 cm is bereikt en de bevalling kan verder doorgeleid worden d.m.v. het breken van de vliezen en het starten van de weeën opwekkers. Ik wil mevrouw gaan verhuizen naar een suite, maar ho, ho, dat gaat zo maar niet! Er moet eerst nog een foto gemaakt worden van mama in de mooie nachtpon die ze van oma heeft gekregen. Als een volleerd model poseert ze van alle kanten, ik schiet een paar foto’s en deze worden snel naar oma geappt. Inwendig vermaak ik me alweer om haar. “En of ze dan ook nog wel even tijd krijgt om zich op te maken enz. want ze moet er toch wel een beetje appetijtelijk uit zien als ze gaat bevallen.” Nu schiet ik echt in de lach, wat een heerlijk mens!

Ik vertel haar dat ze 10 minuten van me krijgt en dat ik haar dan toch echt wil verhuizen naar een suite en een infuus wil prikken. Ze reageert verontwaardig: infuus prikken? Toch zeker niet voor pijnstilling?! Want daar doet ze niet aan. Bevallen is iets wat erbij hoort en daar hoort ook pijn bij is haar visie. Ik leg uit dat dit niet direct voor pijnstilling is maar om later de weeën opwekkers via het infuus te kunnen geven. Dan vindt ze het goed. Zo zie je maar, ieder beleeft de bevalling weer op haar eigen manier.

Een half uur later zit mijn dienst erop en is ze geïnstalleerd met infuus en wel. Ik wens haar veel succes vandaag en beloof komende nacht weer voor haar te zorgen als dat lukt. Maar ook dat is ze niet van plan…. “nee hoor, komende nacht hoop ik weer heerlijk bij m’n man te slapen, mèt baby.”

Onderweg naar huis denk ik weer na over het MKC. Wat heb ik toch een heerlijke job en wat is het toch leuk dat iedere vrouw weer uniek is en dus geen dienst hetzelfde is.

M’n werkzus heb ik niet meer gesproken vannacht, daar was geen tijd voor. Dan ga ik haar zo nog maar even appen voordat ik thuis m’n lekkere bed in duik!

Annelize den Broeder