Ervaringsverhaal: haperende vinger en beknelde zenuw in pols

Je gebruikt je handen de hele dag door zonder er echt bij na te denken. Pas als je last krijgt van je hand of pols merk je hoe lastig het is en hoe je hierdoor beperkt kunt worden.

Mevrouw Eland (66 jaar) uit Hoogvliet had al jaren hand- en polsklachten, maar stelde een bezoek aan de huisarts continu uit. “Ik zag er tegenop om afhankelijk te zijn van iemand anders. Je gebruikt je handen zóveel. Toen ik op een gegeven moment geen kracht meer kon zetten met mijn rechterhand en ik mijn vingers niet meer vanzelf kon strekken, ben ik toch naar de huisarts gegaan. Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik koos voor Ikazia; ik voel me daar thuis.

Er bleek een zenuw bekneld te zitten in mijn pols. Ook had ik een zogenoemde ‘trigger finger’. Dit was een reactie van een peesontsteking. Ik had mijn handen teveel gebruikt. En dat was ook niet zo gek”, zegt mevrouw Eland lachend. “Ik ben heel creatief en heb een nogal bijzondere hobby. Ik ben groot fan van de SS Rotterdam. Mijn vader heeft kort op het schip gevaren en heeft mij vanaf mijn vijfde jaar de meest prachtige verhalen verteld over het schip. Toen het schip naar Rotterdam kwam, vond ik dat ik iets bijzonders moest doen. Ik besloot ‘SS Rotterdam’ in mijn heg van 2,5 meter hoog en 38 meter lang te snoeien. En dat moet je natuurlijk wel bijhouden.”

“Ik ben heel creatief en heb een nogal bijzondere hobby.”

Een beknelde zenuw (carpaal tunnel syndroom) en haperende vinger (trigger finger) kunnen soms behandeld worden met een ontstekingsremmende injectie. Als de klachten zo ernstig of hinderlijk zijn, wordt een kleine operatie overwogen, waarbij de beknelde zenuw wordt vrijgelegd (CTS) of ruimte wordt gemaakt voor de peesverdikking (trigger finger). Beide operaties worden over het algemeen verricht op de polikliniek Chirurgie en Plastische chirurgie, onder plaatselijke verdoving, en duren gemiddeld 20 minuten. Mevrouw Eland onderging in april beide behandelingen.

Mevrouw Eland: “Ik kon tijdens één afspraak behandeld worden voor zowel mijn haperende vinger als mijn beknelde zenuw. Dat was prettig. Ik mocht dezelfde dag alweer naar huis. Tegen het revalideren zag ik het meest op, maar gelukkig heb ik hele lieve mensen om mij heen, die mij door deze revalidatietijd heen hielpen.

Op het moment van schrijven word ik geopereerd aan mijn linkerhand. Die hand heeft jarenlang zo hard moeten werken om mijn rechterhand te ontzien, dat hij overbelast was. Ik kijk nu al uit naar het moment waarop mijn handen polsklachten mijn creativiteit niet meer in de weg staan. Misschien geen tweede ‘SS Rotterdam’ in de heg, maar een borduur- of tekenklusje. Die kleine dingen zijn nét zo belangrijk!”